Tanja werd een tijdje geleden lid van mijn facebook groep waarin het gesprek regelmatig gaat over leven met een beperking of waarom je niet altijd alles alleen kan. Daardoor bedacht ik dat ik dat ik het mooi zou vinden als ook op mij blog verhalen van andere moeders die niet altijd alles alleen kunnen komen. Onder andere Tanja reageerde dat zij graag haar verhaal wilde vertellen. Omdat haar verhaal lang is geworden hebben we het opgedeeld in meerdere blogs die we in korte tijd online zetten. Vandaag deel 1 over Tanja’s jeugd en het ontstaan van een sociale fobie.

Leven met een sociale fobie

Waar begin je een blog wanneer deze iets serieuzer van toon is? Wanneer je waarschijnlijk toch een groot deel van je lief en leed op tafel gaat gooien. Een onderwerp waar ik mij overigens helemaal niet voor schaam maar die ik wel zo mooi mogelijk op papier wil zetten. Want hoewel het mij zeer belemmerd heeft in het leven heeft het mij ook veel moois gebracht.

Waar ik het over heb? Een sociale fobie. Het leven met een sociale fobie doe ik natuurlijk al veel langer en heeft mijn leven ook flink beheerst. Ondertussen ben ik moeder van 2 prachtige dochters en heb ik dus aardig wat meegemaakt met die vervelende sociale fobie. Ik wil graag met jullie delen hoe ik door die verschillende fases heen gegaan ben en hoe het nu, anno 2019, met mij gaat.

Wat is een sociale fobie?

Laat ik eerst een beginnen met uitleggen wat een sociale fobie is voordat ik mijn levensverhaal in jullie schoot werp. Dat helpt vast bij het begrijpen van mijn verhaal.

Eigenlijk zegt het woord het al. Een fobie, in makkelijkere taal angst genoemd, is iets waar je bang voor bent. Niet zomaar bang natuurlijk maar waar je echt zwaar op reageert, zowel lichamelijk als mentaal. Iedereen is wel eens een keertje bang maar wanneer het je leven gaat beheersen is er toch iets meer aan de hand. Een sociale fobie is dus eigenlijk de angst
dat iedereen je beoordeelt, op een negatieve manier. Je bent bang voor contact en vermijd het openbare leven het liefste. Als je de deur uit MOET dan verzin je het liefste 100 smoesjes waarom je niet hoeft te gaan en als je er toch echt niet onderuit komt dan neemt de angst het over. Bij mij uit(te) zich dat vooral in een lichamelijke reactie. Trillen (van angst, het bestaat echt), zweten en misselijkheid onder andere. Daarbij zijn er dan vele gedachtes in mijn hoofd die het allemaal nog veel erger maakten en waarmee ik mijzelf nog veel banger maakte. Ik kon mijzelf ervan overtuigen dat het op een ramp zou uitlopen, nog voordat ik één stap over de drempel gezet had. Ik spreek deels in verleden tijd omdat ik het tegenwoordig beter onder controle heb. Maar om het verhaal duidelijk te houden moet ik ook even terug in de tijd.

Waar mijn sociale fobie ooit begon

Was ik altijd al zo bang? Nee! En dat klinkt misschien raar maar het is echt zo. Het zal zeker al in mij gezeten hebben. Ik was altijd al het verlegen, rustige meisje dat niet graag de deur uitging. Als kind zat ik dus ook niet op een sport en ik speelde ook geen muziekinstrument. Ik speelde gelukkig wel buiten. In mijn eigen vertrouwde omgeving met alle vertrouwde vriendinnetjes was er niks aan de hand. Daarbij heb je als kind nog geen grote verantwoordelijkheden en er wordt nog veel voor je gedaan, waardoor het gewoon niet op valt dat er wellicht iets aan de hand is. Ook als tiener en jongvolwassene kon ik het nog aardig verbergen. Nou ja, verbergen is niet perse het goede woord. Ik kon het nog aan.

Lees ook: mijn verhaal over omgaan met een chronische ziekte.

18 jaar en veel veranderingen

In 2011 had ik een heel heftig jaar. Er is heel veel gebeurd in dat jaar. Geen leuke dingen, veel verdriet, veel woede en angst. En dat heeft de boel wel getriggerd. Het heeft de poorten opengezet en mij helaas doen veranderen in dat extreem bange vogeltje. Daarvoor was ik al wel angstig, maar niet in die mate. De eerste tekenen, dat het mijzelf ook echt opviel, waren er in 2005 al. Ik ga even terug naar dat jaar.

Toen ik 18 jaar werd en dus geacht werd zelfstandig te worden. Ook begon ik dat jaar aan mijn vervolgopleiding (spw). Dat was nogal wat. Voor iedereen is zoiets spannend en een uitdaging maar ik kon er helemaal niet naar uitkijken. Ik had zelf die opleiding gekozen, ook echt bewust en toch voelde ik mij vreselijk. Waarom toch? Werken met kinderen is iets wat ik toch wil? En pedagogiek trekt mij enorm. En toch…toen de introductiedag van de opleiding aanbrak en ik daar naartoe moest was er paniek. Ik verlangde terug naar de middelbare school, mijn veilige thuishaven. Ik kende op deze school toch niemand?! Maar dat geldt voor iedereen toch? Waarom zit ik hier dan kostmisselijk te zijn in een schoolbankje? Met tranen in mijn ogen heb ik de dag uitgezeten. Als een stil muisje, hopende dat mij niks gevraagd werd en toen de dag ten einde kwam heb ik mijn moeder opgebeld of ze mij weer wilde komen halen. De hele rit naar huis heb ik slechts een keer antwoord gegeven op een vraag van haar. Hoe het was. Ik antwoordde met leuk maar van binnen was ik aan het krijsen. Mijn moeder had geen idee, mijn vader trouwens ook niet. Er was nog helemaal niks bekend van mijn problematiek, want ik hield alles voor mijzelf. Ik was kampioen maskers opzetten.

Lees ook: het verhaal van Jacqueline over het hebben van kinderen met EDS.

Niveau terug

Eenmaal thuis ben ik naar boven gegaan, naar mijn eigen kamer en heb ik alleen maar gehuild. Waar was ik aan begonnen? Maar ik moest toch IETS? Dat word er van mij verwacht, toch? Dus ik ben het avontuur aangegaan en heb mij er verrassend goed doorheen geslagen. Ik ging wel een niveau terug door de jaren heen, van spw 4 naar spw 3 maar daar kon ik mijzelf helemaal in vinden. Ik vond het niet erg, want in 2009 had ik mijn diploma in handen!

Wat was ik trots op mijzelf. Het waren geen makkelijke jaren geweest maar ik was blijkbaar dus wel ergens toe in staat. Daarbij ik heb vriendschappen kunnen sluiten met klasgenoten. Waardevolle vriendschappen zelfs. Dat scheelde wel veel in hoe ik me voelde, ook bij het leven met een sociale fobie.

Naschrift door Maaike

Lieve Tanja, wat heb je toen al moeten knokken! Hoe het verhaal van Tanja verder gaat lees je in een volgende blog, zodat het te overzien blijft. Wil je meer lezen van Tanja, kijk dan even op haar eigen site.

Over een paar dagen komt het tweede deel van Tanja’s verhaal over leven met een sociale fobie online, over werken en alle problemen daarmee. Ook vertelt Tanja over de psychische hulp die ze heeft gekregen.

1 reactie

  1. […] week zaterdag verscheen het eerste deel van Tanja’s verhaal over het leven met een sociale fobie waarin ze vertelt over het ontstaan van haar fobie en de schooltijd. Vandaag gaan we verder met het […]

Laat een reactie achter