Het is alweer tijd voor het laatste deel van het verhaal over leven met een sociale fobie van Tanja. Vorige week vertelde ze dat ze aan het werk ging en hier weer mee stopte. Ook heeft ze in die tijd een depressie gehad en uiteindelijk haar man leren kennen. Dat is waar dit verhaal verder gaat als moeder met een sociale fobie.

Huisje boompje beestje

Een jaar lang kreeg ik professionele hulp. Ik ben daadwerkelijk uit dat diepe dal geklommen. Eind 2014 zette ik ereen dikke streep onder en was ik klaar voor een leven samen met mijn vriend. In mei werd ik ten huwelijk gevraagd en ruim een jaar later zeiden we volmondig JA tegen elkaar.

We hadden het daarna al vaker over kinderen gehad maar wilden nog
heel even wachten. Ik moest ook echt even erover nadenken of ik zo’n avontuur wel aan zou durven gaan. Als het ons gegund zou zijn uiteraard. Maar ergens rond november 2015 gingen wij ervoor. We hadden natuurlijk geen idee wat het mij allemaal zou gaan brengen. Of hoe het uiteindelijk zou gaan als ik eenmaal echt zwanger zou zijn. Ik wilde ook nog niet verder nadenken. Ik was heel bang dat ik dan niet meer zou durven en dat risico wilde ik niet nemen. Mijn kinderwens was daar echt te groot voor.

Positieve test

Na 3 maanden had ik dan toch echt een positieve zwangerschapstest in handen. Ik kon het nauwelijks geloven. Voor mijn gevoel was dat erg snel. Maar ergens maar goed. Minder tijd om over angsten na te denken en alsnog van mening veranderen (waar ik dan stiekem heel verdrietig van zou worden). Maar in februari 2016 stond ik daar toch echt in de vroege ochtenduurtjes met een positieve test. Een test waarvan de teststreep zelfs nog eerder in beeld verscheen dan de controlestreep. Ik wist niet dat dat bestond. Die streep was echt DONKER. Geen twijfel mogelijk. Ik heb een dansje gedaan op het toilet en ben toen met test en al op bed gesprongen en heb de test onder mijn mans neus geduwd. Die arme man was net wakker en had zijn bril nog niet op. Maar het kwartje viel al snel en ook hij kon zijn geluk niet op.

Helemaal in love

Later die dag kwamen er nog veel meer gevoelens bij kijken en begon ik ook te beseffen dat er nu een hoop verantwoordelijkheden, verplichtingen en nieuwe contacten bij zou komen kijken. Dat was toch wel even een dingetje en op dat moment overviel de angst mij wel weer enigszins. Maar anderzijds, er groeide leven in mij en ik was echt meteen in love op dat kleine pindaatje in mijn buik. Het motiveerde mij zo enorm en wow! Ik zou gewoon moeder gaan worden!

Verplichtingen bij het moederschap

Bij het moederschap hoort nou eenmaal een gezonde dosis verantwoordelijkheid en verplichtingen. Nu moest ik wel! En weet je wat? Ik ging het gewoon doen! Weliswaar met mijn man, mijn maatje, aan mijn zijde maar ik zou het gewoon gaan flikken! De zwangerschap verliep eigenlijk prima. Mede dankzij de geweldige verloskundigenpraktijk! Die waren natuurlijk op de hoogte van mijn sociale fobie en mij daar echt uitstekend in begeleid hebben. Ik voelde me daar echt thuis en elke afspraak ging ik er met plezier naartoe.

We kwamen er al vrij snel achter dat er een prachtig mooi meisje in mij groeide. Een dochter! Wow. De tijd ging eigenlijk vrij snel en ik genoot echt van het zwanger zijn. Die groeiende buik, de trapjes, het idee. Heerlijk! Ik keek niet eens op tegen de bevalling. De angsthaas ten top, keek uit naar dat moment. Ik had er gewoon zin in. Een goede voorbereiding hielp en ik wilde er gewoon niet angstig aan beginnen. Ik herkende mijzelf nauwelijks maar het beviel mij enorm. Deze Tanja mocht zich vaker laten zien, zo werd ik geen moeder met een sociale fobie.

Bevallen op dierendag

Mijn uitgerekende datum was 14 oktober maar met 38+4 weken, op wereld dierendag om precies te zijn, vond ons dametje het de hoogste tijd toen ik op 4 oktober om iets voor half 6 in de ochtend wakker werd met menstruatiekramp. Iets zei mij dat het begonnen was en ik ben gaan timen. Toen ik een uur lang 4 milde weeën had gehad en er wel steeds zo’n 15 minuten tussen zat wist ik wel zeker dat het begonnen was. Maar er was mij al verteld dat een eerste bevalling wel even kan duren dus nadat ik mijn man op de hoogte had gebracht heb ik hem gewoon naar zijn werk laten gaan. Voorlopig zou er nog geen baby zijn hoor.

Boy was I wrong! Toen ik tegen een uur of half 10 toch al zoveel weeën had dat ze om de een tot anderhalve minuut kwamen en ze niet meer mild te noemen waren maar ronduit GEMEEN! Tenenkrommend. Ik heb mijn man gebeld en gezegd dat hij toch maar terug moest komen. Ben onder de douche gaan staan en toen hij thuis kwam heeft hij de verloskundige gebeld. Ik moest het mij zo gemakkelijk mogelijk maken en tegen het middaguur zou ze komen controleren. Wat was ik BLIJ toen om 12 uur de deurbel ging, zij controleerde hoe ver ik was en tot de conclusie kwam dat ik al op 7 cm zat.

HO WACHT WAT?

Uiteindelijk is ons meisje om iets na half 4 gezond en wel geboren en kan ik echt heel positief terugkijken op mijn bevalling. Ik heb het gewoon gedaan. Wat ben ik trots! Op alles en iedereen om mij heen. Knap staaltje teamwork, al zeg ik het zelf.

Het begint weer te kriebelen

Toen onze dochter 1 jaar werd begon het bij mij enorm te kriebelen. Fobie of niet, de zwangerschap van onze dochter had mij zoveel zelfvertrouwen gegeven dat ik haar graag een broertje of zusje gunde. Uiteraard voelde ik er zelf ook veel voor om ons gezin uit te breiden. Manlief was het er gelukkig mee eens en zag het ook wel zitten om er weer voor te gaan. Ons meisje was dan misschien nog maar net 1 maar je weet nooit OF het nog een keer mag gebeuren en als we dat geluk wel mogen ervaren HOELANG er dan tussen zal zitten.

Wat waren wij even flabbergasted toen ik meteen in de eerste maand weer een positieve test vast had. Ik vond 3 maanden bij onze oudste al erg snel en nu, poging 1, raak! Het was natuurlijk mogelijk maar we hadden er niet op gerekend dus we moesten wel even schakelen toen ik op 11 december 2017 2 streepjes op de test zag.

Zwaardere zwangerschap

Deze zwangerschap was wel een stuk zwaarder. Sowieso doordat er een dreumes rondliep maar ook mijn lichaam werkte iets minder goed mee. Met name mijn bloeddruk die erg laag bleef. Ik weet niet of jullie de zomer van 2018 nog kunnen herinneren? Juist ja, de ene hittegolf na de andere. Het was zwaar. Ik zal niet liegen. Het was heftig en ik zat alleen nog maar binnen. Voor de mobiele airco. Het kwam mijn hele doen en laten niet ten goede en even vond ik het zelf erg spannend. Ik hoopte met heel mijn hart dat ik mij niet depressief zou gaan voelen. Ik begon juist meer en meer buiten te komen en te ondernemen en nu voelde ik mij wederom echt gevangen in mijn eigen leven.

moeder met een sociale fobie babyfoon

Flauwvallen

Tot overmaat van ramp ging ik met bijna 39 weken ook nog onderuit toen ik flauwviel en mijn man mij niet meer op kon vangen. Ik viel recht vooruit en mijn buik fungeerde als grote airbag. Maar met de wetenschap dat onze tweede bijna volgroeide dochter aan de andere kant zat, zat de schrik er enorm in toen ik eenmaal weer bij bewustzijn was gekomen. Ik werd een nacht opgenomen in het ziekenhuis ter observatie. Ons babymeisje werd goed in de gaten gehouden en de 24 uur die volgden moest blijken of de placenta zou blijven zitten op zijn plek. Ik had er zelf een blauwe knie en een elleboog die open lag maar verder viel het gelukkig mee.

De angst van het onbekende kwam wel om het hoekje kijken. Natuurlijk was dat meisje in mijn buik het belangrijkste maar de zenuwen waren er ook weer. Het is gewoon echt niet leuk om elke dag, in elke situatie, zo bezig te zijn met angsten. Ik zou zo graag ook gewoon eens ergens zijn en mij alleen zorgen maken om hetgeen wat er ook echt toe doet. Wie weet dat dat ooit nog gebeurt. Ik werk er in ieder geval hard aan.

Nog even geduld tot ze er is

Onze tweede dochter bleef die nacht trouwens netjes zitten, evenals de placenta. Dus ik mocht de volgende dag weer naar huis en pas het weekend daarop, één dag voor de uitgerekende datum, braken mijn vliezen om kwart voor 8 in de avond. De eerste bevalling ging al snel, maar deze dame had nog meer haast. Om iets voor half 1 ‘s nachts verwelkomden wij onze tweede dochter.

Moeder met een sociale fobie

Moeder zijn met een sociale fobie, werkt dat?

Ja hoor. Sowieso in mijn geval. Omdat ik godzijdank in mijn jongvolwassen jaren het lef had om hulp te zoeken. Ironisch eigenlijk om dat zo neer te schrijven. Lef hebben terwijl je een fobie hebt. Maar zo is het wel. Ik ben er trots op! Het heeft mij gebracht waar ik nu ben. Nog lang niet bij mijn einddoel maar wel op de goede weg. De angst is er nog regelmatig en ik doe bij lange na niet wat ik allemaal zou willen doen. De drempels zijn een stuk lager maar helaas nog niet weg. Als moeder functioneer ik super. Deze twee meiden, die momenteel 2,5 jaar en 9 maanden zijn, zijn mijn grootste motivatie. Ik moet nu wel. Als mijn man werkt ben ik degene die er voor moet zorgen dat alles, wat hun betreft, gebeurd. Verzorging, de deur uitgaan, afspraken etcetera. Zij rekenen op mij en ik neem mijn taak meer dan serieus. Zij zijn mijn hele wereld.

Elke dag ga ik vooruit en heel af en toe ga ik ook weer een paar stappen terug. Maar dat hoort bij het leven en dat accepteer ik. In de buurt van een depressie ben ik nooit meer gekomen. Daar kwam een eind aan toen ik mijn man leerde kennen. Hij is echt met recht mijn steun en toeverlaat te noemen. Zonder hem ben ik maar heel klein. Ik wil mijzelf echt niet tekort doen. Want ik heb gevochten en gestreden tegen, met name, mijzelf om te komen waar ik nu ben. Ik ben zeker trots op mijzelf. Iedereen om mij heen heeft op zijn of haar manier een steentje bijgedragen en alles bij elkaar mag ik vandaag de dag niet klagen over hoe mijn leven er nu uitziet. Ik heb nog een aantal mooie doelen voor ogen en met momenten kan ik daar ook echt wel aan werken. Het houd mij goed bezig in ieder geval.

Er is altijd hoop

Ik hoop dat ik met mijn verhaal anderen kan laten inzien dat je zelfs in de donkerste tijden er weer bovenop kan komen. Dat het absoluut GEEN schande is om hulp in te schakelen en dat je er gewoon mag zijn. Ongeacht wie je bent en wat je met je meedraagt. Dat vrouwen (mannen ook trouwens) die zich hier in herkennen maar het ook nog niet durven te erkennen dat wel gewoon gaan doen. Ik denk niet graag terug aan de afgelopen 10 jaar. Daar ben ik namelijk niet trots op. Ik heb vooral in de eerste periode keuzes gemaakt waar ik nu spijt van heb. Toen heb ik bepaalde situaties anders aangepakt dan hoe ik het nou zou doen. Ik was toen niet de Tanja die ik eigenlijk ben en heb hierdoor het één en ander helemaal verkeerd ingeschat.

Heb ik dan van alles spijt? Nee natuurlijk niet. Het leven gaat nou eenmaal met vallen en opstaan en elke situatie is weer een leermoment. Waar ik voorheen sprak van falen zie ik het nu als een wijze les.
Dat is alleen iets wat ik eerder had willen realiseren. Maar het is zoals het is en momenteel ben ik vooral trots. Op mijzelf, maar vooral op mijn gezinnetje. De sociale fobie is iets waar ik mee moet leren leven. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik hem steeds meer de baas zal zijn. Ik ben al een heel eind op de goede weg!

Lieve Tanja, indrukwekkend verhaal heb je geschreven. Wat mooi dat het moederschap jou zo goed doet dat je als moeder met een sociale fobie eigenlijk heel goed functioneert. Iets waar je heel trots op mag zijn! Bedankt voor het delen van je verhaal.

Wil je meer van Tanja lezen dan kan dat op haar eigen blog.

moeder met een sociale fobie #ouder #socialefobie #moeder #opvowding #zwangerschap #bevallen #fobie #dochter

Laat een reactie achter