Ik heb nog een moedige moeder die graag haar verhaal met jullie deelt! Suzan is een alleenstaande moeder van 2 meiden en ook qua gezondheid heeft ze wel wat te verduren. Zelf zal ze dit verhaal uitgebreider vertellen, maar ze is een van de geweldige leden van mijn facebookgroep die juist over dit soort onderwerpen gaat!

Wil jij ook je verhaal als moedige moeder (of vader!) vertellen? Stuur me dan even een mailtje!

Moedige moeders Suzan

Over jezelf en je situatie als moedige moeder

Wie ben je? Kan je jezelf voorstellen?

Ik ben Suzan en ik ben 36 jaar oud.

Hoe is jouw gezinssituatie? Met wie woon je samen en hoe oud zijn je kinderen bijvoorbeeld.

Ik woon samen met mijn twee meiden, M van 9 en F van 11 jaar.

Wat doe je in het dagelijks leven? (werk, thuis, vrijwilligerswerk etc)

Na een tussenjaar in het onderwijs als onderwijsassistent ben ik weer terug in de kinderopvang. Mijn intentie was om terug naar de PABO te gaan en uiteindelijk voor de klas te staan. Na veel uitzoekwerk en mezelf tegenkomen heb ik me erbij moeten neerleggen dat dit mijn toekomst niet is. Ik had gehoopt het zij-instroomtraject te mogen doen, helaas moet je als onderwijsassistent gewoon 4 jaar naar school. Kinderen, school, werk, stage, huiswerk, leren en dan nog ergens een privéleven gaat hem niet worden. Zeker met mijn gezondheid (vertel ik later meer over) is dit gewoon erg moeilijk.

Dus ben ik weer terug bij mijn oude werkgever, maar een andere locatie. Een heel nieuw gebouw. Opvang en onderwijs werken hier nauw samen, ik hoop in de toekomst dus ook binnen het onderwijs te kunnen assisteren.
Ik help maandelijks bij een kinderdisco met mijn meiden, dit is erg leuk om te doen. Ook help ik veel op school.

Waarom ben jij volgens jezelf een moedige moeder?

Sinds begin 2014 ben ik officieel gescheiden en woon ik alleen met mijn meiden van nu 9 en 11 jaar. Mijn ex-man heeft autisme. Dit was eerder nog niet vastgesteld. Omdat we steeds vaker vastliepen vroeg ik hem dit te laten onderzoeken. Uiteindelijk is er een officiële diagnose gesteld. Daarna heb ik een cursus van 3 maanden gevolgd om ermee om te leren gaan omdat het in combinatie met de kinderen zorgde voor veel strubbelingen. Kinderen zijn onvoorspelbaar, en laat dan juist de trigger zijn. We kregen begeleiding in huis. Deze begeleiding geeft mij uiteindelijk geholpen met het durven uitspreken dat ik dit niet meer wilde. We hebben nog een aantal maanden in 1 huis gewoond tot ik een eigen plek had. Helaas ging de bank niet akkoord dat hij de hypotheek alleen overnam, dus hebben we het huis moeten verkopen. Ik heb enorm veel mazzel gehad dat ik altijd ingeschreven ben blijven staan bij de woningbouwvereniging.

Na de breuk met mijn ex heb ik 4 jaar een hele fijne relatie gehad met een man met 3 kinderen. Dit was alles wat ik aan mijn kinderen wilde laten zien, dit was liefde. Helaas wilde hij er nu ruim een jaar geleden opeens mee stoppen. Reden onbekend. Dit kwam erg hard aan. Niet alleen de relatie, maar ook zijn kinderen, familie en vrienden waren opeens weg.

Al enige jaren sluimert er iets onbekends door me heen. Af en toe vind ik weer de moed om bij een dokter aan te kloppen, maar omdat ik het einde toch al weet durf ik eigenlijk niet meer. Ondanks dit gaat het leven gewoon door. Dit maakt het leven zwaar en daardoor kan ik niet zijn wie ik wil zijn, en dat voel ik continue. Maar mijn meiden doen het goed op school en zijn gelukkig en dat is het belangrijkste.

Heb jij een chronische ziekte of beperking? Zo ja welke?

Vanaf mijn geboorte heb ik al epilepsie. Helaas is dat pas vanaf mijn achtste vastgesteld. Hierdoor hebben mijn ouders een hele hoop moeten meemaken met me qua foute diagnoses en opnames. Ik zeg bewust mijn ouders, omdat ik zelf nog maar enkele dingen uit herinnering weet, de rest weet ik van verhalen. Ik vraag me wel eens af of dat me onbewust toch gevormd heeft. Ondanks mijn epilepsie heb ik mijn rijbewijs gehaald en mijn kinderen gekregen. Daar ben ik dankbaar voor. Veel last heb ik er niet van. Heel af en toe komt het weer even op en ben ik er een paar dagen zoet mee.

In 2009 is er iets veranderd in mij. Ik kreeg een roesje vanwege een curettage die ik moest ondergaan. Na een kwartiertje had ik wakker moeten zijn, maar na 3 uur kregen ze pas een beetje contact met me. Ik werd toen wakker op de afdeling neurologie, tussen de mensen met een herseninfarct. In de maanden erna heb ik vele testen en een MRI gekregen waar niets uit is gekomen. Wel bleef ik vele klachten houden. Onder andere: wazig, hoofdpijn, gevoel buiten je lichaam te leven en last met het ‘snappen’ van bewegingen. Ook hier ging het leven gewoon verder en werden alle klachten ‘normaal’.

In 2017 moest mijn baarmoeder eruit vanwege een bal van 10 cm die erop groeide, gelukkig bleek dit achteraf niets kwaadaardigs. Na deze narcose werd ik ook veel later wakker. Ik hoorde wel alles, maar kon niet reageren. Ook stopte ik met ademen waardoor ik extra zuurstof kreeg. Daarna leek het goed te gaan, maar viel ik de dag erna 2 keer weg voor een paar uur. Ook hier hoorde ik alles, maar kon ik niets. De dag daarna gebeurde het nog een keer. Ook toen weer vele testen gehad die nergens op uit liepen. Dus ja, naar een dokter gaan met je klachten durf je uiteindelijk niet meer. Leer er maar mee leven, dat is het meest gehoorde oordeel. Dus dat doe je. Tot ik weer eens de moed had om het weer uit te spreken bij de dokter. Mijn concentratie was sterk afgenomen, evenals mijn geheugen. Hierdoor voel ik me echt dom. Ik kom vaak niet op woorden, of weet domweg niet meer hoe ik ze moet schrijven. Maar ja, ook bij die testen ben ik gemiddeld. Helaas is er geen vergelijkingsmateriaal met hiervoor. Dus voor hun is het ook hiermee klaar, ze kunnen er niets mee.

Toen kreeg ik de vraag of ik open stond voor een psycholoog. Natuurlijk! Als het maar ophoud! Deze afspraak was recentelijk, en na mijn verhaal sprak hij uit dat hij gelooft dat de narcose iets met mij heeft gedaan. Dit gaf mij een heel dubbel gevoel. Ik heb bewijs nodig, anders mag ik het niet zeggen van mezelf. Dan stel ik me aan. Hij wil me helpen met acceptatie. Op deze afspraak wacht ik nu. Maar acceptatie betekend dus dat het niet beter gaat worden, en dat wil ik niet!

Over je kinderen en opvoeding

Wat merkt jouw kind ervan dat je niet altijd alles kan?

Mijn kinderen merken dat ik sneller kortaf ben. Op werk red ik het met de kinderen wel, maar thuis is thuis.. Helaas kunnen mijn meiden elkaar goed irriteren en dat vreet energie. Ook is het huis rommeliger dan ik zou willen. Van mijn epilepsie merken ze weinig, ze hebben het nog nooit gezien. Ze weten wel dat ze niets hoeven te doen als ik een aanval krijg. Maar ik val niet weg, dus het is minder eng om te zien.

Wat vind je belangrijk in je opvoeding? Welke waarden wil je je kind graag meegeven?

Ik vind normen en waarden heel belangrijk. Ik vind het belangrijk dat ze belangeloos iets voor anderen doen en voor de medemens zorgen.

Heb je hulp bij de zorg voor en opvoeding van de kinderen en zo ja hoe?

Mijn moeder past 1 middag in de week op en komt oppassen als ik ‘s avonds iets voor werk heb. Voor de rest vraag ik eigenlijk niet om hulp. Als ik iets wil doen moet ik dat plannen in een weekend als ik de kinderen niet heb.

Hoe goed zorg je voor jezelf?

Voor mezelf zorgen is eigenlijk iets dat ik beter zou moeten doen.

Wat wil je het liefst voor je kinderen in het leven?

Ik hoop dat mijn kinderen later goede herinneringen hebben aan hun jeugd.

Over me-time, balans en tevredenheid

Wat doe jij om weer op te laden en weer meer energie te krijgen?

Ik kan heel erg goed op de bank zitten en niets doen. Geen tv, alleen radio en wat op mijn telefoon. Een dagje eropuit met mijn meiden en eventueel wat vriendinnen van ze erbij geeft mij energie. Wel ben ik aan het einde van de dag helemaal gesloopt.

Hoe ervaar je jouw balans tussen jezelf, je kinderen en eventueel werk?

Maandag en dinsdag zijn ze bij hun vader. Ik werk 24 uur. Ik kan ze 3 ochtenden zelf naar school brengen en 2 middagen zelf uit school halen. Hier ben ik erg blij mee. Ik heb 4 ochtenden thuis waarin ik iets kan doen. Sociale contacten mis ik wel soms. Ik schakel mezelf nu uit in de tijd dat ik alleen ben, dat wil ik graag anders. Op de een of andere manier denk ik er gewoon niet aan iemand een bericht te sturen.

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben het meest trots op dat ik alles in mijn leven zonder veel hulp zelf kan regelen. De meiden vinden het fijn hier. En uiteraard ben ik trots op mijn meiden!

Lieve Suzan, Ik ken je natuurlijk al heel lang, maar wat heb ik weinig meegekregen van de afgelopen jaren en wat is dat heftig. Dank je wel voor het doen van jouw verhaal als moedige moeder!

Meer moedige moeders FrancisInge en Lynn.

Hoe houden andere #moeders alle ballen hoog? Dit keer moedige moeder Suzan die haar verhaal vertelt. #opvoeding #ouderschap #chronischziek #mama #moeders #alleenstaandouder #chronischvermoeid #ziek #cvs

Laat een reactie achter