Een tijdje geleden kwam ik in contact met Foekje. Zij zocht bloggers die haar boek wilden lezen en hierover wilden schrijven. Haar boek had zeker geen vrolijk onderwerp, maar het sprak me wel aan. Waarschijnlijk door mijn eigen verleden, het rouwproces over mijn broer en kanker. Foekje is namelijk vorig jaar haar zoon verloren toen hij 10 maanden en 10 dagen oud was. Het verhaal beschrijft haar proces als je je kind verliest. 

Opbouw van het boek

Het boek bestaat uit 2 delen. Het eerste deel beschrijft de maanden dat Sybe ziek was. Een proces met veel verdriet, maar toch ook berusting. Het tweede deel gaat over ongeveer het eerste jaar na de dood van Sybe. Foekje schreef de korte stukken, gedichten en teksten in eerste instantie voor zichzelf en op een facebookpagina. Later kwam het idee om deze teksten te bundelen tot een boek. Wat het boek voor mij bijzonder maakt zijn de vele foto’s in het boek. Deze zijn overigens bijna allemaal gemaakt door Floris, de vader van Sybe. Het maakt het boek meer als alleen letters, het is ook beeldend.

Naar huis

Het boek heeft natuurlijk een ontzettend verdrietig onderwerp. Het beschrijft een proces waar ik niet aan moet denken om doorheen te moeten gaan. Ik zou liever zelf nog een keer ziek worden als dat ik dit bij mijn kinderen zou moeten zien. Toch gebeurt het dat kinderen ziek worden en dood gaan. Een stukje helemaal in het begin van het boek raakte me.

Genieten van de kleine dingen
het kindergeschater
de lentezon
een bries door het haar

Spelen en verwonderen
heel welbewust
nu
niet straks
niet later

Helemaal hier
van het hoofd naar het hart
gezakt

In verbinding met onszelf
en elkaar
kunnen wij alles
aan.

Lief Zonnekind

Dit schreef Foekje 2 dagen na de diagnose van Sybe. Met name de laatste zin: “In verbinding met onszelf en elkaar kunnen we alles aan.” Dit is iets wat ik zelf ook ervaren heb. Een ervaring met ernstige ziekte en dood waarbij je met jezelf en elkaar in verbinding moet blijven en er dan samen doorheen komt. Dit maakt dat je dat ook kan. 

Wat me ook raakte was het samen zijn voor het naar huis gaan van Sybe zoals Foekje het verwoord. 

We wachten.
Ik dep opnieuw je lippen
en geef je een kus
mijn lieve mooie schat.

Lief Zonnekind

Verdriet en hoop

Later in het boek lees ik rauw verdriet, maar zeker ook hoop, hoop voor de toekomst. Je leest de keuzes die gemaakt worden, de twijfel over de rode jurk tijdens de uitvaart. Maar je leest vooral het ongelooflijke gemis.

Ik schipper
tussen schaduw en licht
Dan ineens krimpt mijn buik samen
en wil ik jouw lieve mollige lijfje
vastgrijpen

Lief Zonnekind

Ik lees in dit verhaal de wanhoop die je kan hebben als je iemand verliest, maar ook weer keuzes maken naar de toekomst. Het gemis is overweldigend en beheerst alles. Ook schrijft Foekje over de ervaringen die meer spiritueel zijn en haar gedachten na de dood van haar Zonnekind hierover.

De dood is niet eerlijk

Ik voerde twee weken geleden een telefoongesprek met Foekje over haar boek en daarin hadden we het ook over de dood en dat veel mensen zeggen dat het niet eerlijk is dat zo’n jong kind sterft. Wat is eerlijk? Tja, natuurlijk willen we het liefst dat iemand oud is als hij sterft, maar zo werkt het niet. Leven en dood gaan niet over eerlijkheid, het gebeurt. Als je je kind verliest is eerlijkheid niet van belang, het gebeurt. 

Als een spiegel in de zon verlicht jij ons hart en zien en voelen wij liefde  en nieuw leven’

tekst geboortekaartje Sybe

De tekst op het geboortekaartje van Sybe vind ik treffend, hij zal altijd hun hart verlichten en in hun hart blijft de liefde voor hun zoon. 

Lieve Foekje, bedankt dat ik je boek mocht lezen en er over schrijven. Ik merk dat ik het geen makkelijke blog vind om te schrijven, maar misschien juist daarom wel wil schrijven. Het onderwerp raakt me en ik wil het graag goed vertellen. Ik hoop dat ik jouw verhaal zo eer heb aangedaan. 

Als je Lief Zonnekind zelf wilt lezen, hij is hier te koop.

Laat een reactie achter