Vorige week zaterdag verscheen het eerste deel van Tanja’s verhaal over het leven met een sociale fobie waarin ze vertelt over het ontstaan van haar fobie en de schooltijd. Vandaag gaan we verder met het verhaal waarin Tanja aan het werk ging.

Aan het werk

Ik vond werk. Via via trouwens, want zelf zoeken en solliciteren durfde ik echt niet! Dit was mijn geluk. Ik weet dat de druk van ‘het wordt van je verwacht’ mij uiteindelijk wel gedwongen had om iets te zoeken. Maar ‘gelukkig’ werd het mij zo in de schoot geworpen. Gelukkig is relatief, want dit verliep niet zoals verwacht. Maar toch begon ik vol goede moed begon ik aan mijn eerste echte baan in een kinderdagverblijf als pedagogisch medewerkster. Perfect passend bij mijn opleiding en mij op het lijf geschreven zou je zeggen. Dat is in principe ook zo, maar alleen wanneer je geen problemen ervaart.

Mezelf herpakken op het toilet

Want ook op mijn nieuwe werk ging het mis. Ik functioneerde min of meer wel maar elke dag daarheen gaan (met de bus) brak mij op. Ik moest mentaal gezien elke dag over een drempel van meters hoog heen. Iets waarvan je normaal verwacht dat die na een aantal dagen, week maximaal, wel verdwenen is. Maar dat was bij dus niet zo. Ik verscheen op de werkvloer omdat het van mij verwacht werd maar eigenlijk stierf ik elke dag een beetje van binnen. Ik ging elke dag een paar keer naar het toilet, niet omdat ik moest maar zodat ik even een paar minuutjes de tranen weg kon slikken en mijzelf kon herpakken.

De kinderen hebben overigens nooit ergens onder geleden. Ik had genoeg verantwoordelijkheidsgevoel en energie om mijn werk wel uit te voeren. Maar dan was ik aan het einde van de dag ook helemaal kapot. Me geestelijk weer opladen ging niet snel genoeg. Zodra de nieuwe werkdag aanbrak was ik nog steeds ‘herstellende’ van de vorige. Reken dus uit dat je dan op maandag nog wel functioneert maar je op vrijdag echt niks meer waard bent.

Na een aantal maanden knokken tegen mijzelf heb ik de handdoek in de ring gegooid. Ik ben het gesprek aangegaan en in overleg ermee gestopt. Ik wist toen dus nog steeds niet wat er met mij aan de hand was en waarom mijn lichaam EN geest zo reageerden. Waarom kon ik verdorie niet normaal functioneren? Wat was er met mij aan de hand?

Zonder druk gaat het beter

Mijn laatste werkdag brak aan. Deze ging echt verrassend goed. Het is echt bizar hoor hoe dat werkt. Vanaf het moment dat ik besefte dat ik ‘bevrijd’ was functioneerde ik zo veel beter en dat werd mij toen ook door collega’s gezegd. Ineens pakte ik vanzelf allerlei taken op en leek ik veel minder op een stagiaire die continue aangestuurd moest worden. Ergens heel bijzonder dus. Ik KAN het dus wel maar waarom komt het er niet uit wanneer het nodig is? Mijn ouders, vader met name, was hier natuurlijk niet echt blij mee. Waarom was ik gestopt met werken? Ik kon het hem niet duidelijk maken en dat heeft voor aardig wat discussies gezorgd binnenshuis. Nu achteraf snap ik natuurlijk dat hij het er niet mee eens was. Maar op dat moment kon ik het niet waarderen dat er zo bovenop me gezeten werd.

Tanja leeft met een sociale fobie

Naar de psycholoog

Het ging gewoon echt slecht met mij en toen was ik het helemaal zat. Ik ben naar de huisarts gestapt en wilde de praktijk niet verlaten voordat ik een doorverwijzing naar een psycholoog had. Best een drastische stap maar ik begreep mijzelf ook niet meer! De verwijzing kreeg ik, maar niet van harte. Mijn huisarts was van de oude stempel en noemde het een trend dat ik daar tegenover hem zat. Ondertussen ben ik van praktijk geswitched trouwens want deze arts was duidelijk niet de juiste voor mij. Bijna 1,5 jaar lang zat ik een paar keer per maand bij een tweedelijns psycholoog. Daar werd dan eindelijk de diagnose gesteld.

Sociale fobie

Helaas niet alleen een sociale fobie maar ook een concentratiestoornis, beginnende depressie en add. Zo astublief, die mag je even in je zak steken! Niet leuk natuurlijk maar het verklaarde ineens heel erg veel. Ik was tegelijkertijd opgelucht en verdrietig. Want want moet ik hier nu weer mee? Nou er mee aan de slag dus! Met begeleiding van mijn psycholoog. Ik kreeg opdrachten mee en als ik daarheen moest werd er gekletst, gepraatt en nog meer gekletst. Het werkte wel, ik ging mij steeds beter voelen.

2011 brak aan

2011 brak ook aan. Het jaar waar ik het eerder over had. Niet mijn jaar zeg maar. Wat heb ik onnoemelijk veel geluk gehad dat ik op dat moment al hulp kreeg. Het heeft mij door dat jaar heen gesleept en toen het eenmaal lente werd in 2012 en het zonnetje lekker ging schijnen dacht ik dat ik wel sterk genoeg was om het vanaf dat moment weer alleen te gaan doen. De cognitieve gedragstherapie nog fris in mijn geheugen. Ik had vele tips gekregen en genoeg handvaten om sterker dan ooit in het leven te staan. Zo voelde het ookvoor mij. Voor even tenminste.

Toen werd het winter, waren de donkere dagen er weer en was ik ondertussen weer langzaam terug aan het vallen in het diepe dal. Ik ging weer aan het werk maar kon mijn draai totaal niet vinden. WEER niet. Jeetje mina. Nou ja dit is de nette versie. Ik dacht heel iets anders. Ik werd woedend, op mezelf vooral.

Ik woonde ondertussen niet meer thuis maar had mijn eigen appartementje. Was dus alleen de meeste tijd en had genoeg tijd om te gaan piekeren en mijzelf weer gek te maken. Bij mijn moeder gingen de alarmbellen alweer af en ook vriendinnen begonnen zich zorgen te maken.

Depressie, alweer…

Ik wilde het niet erkennen maar ik begon zichtbaar te veranderen en weer richting een depressie te gaan. Ik ontkende alles totdat ik op een gegeven moment mijn moeder aan de telefoon had, mijn huilende moeder welteverstaan. Die maakte zich ernstig zorgen over mijn gemoedstoestand. Ze had gelijk. 2011 had alle sluizen weer opengegooid, ik was compleet getriggerd en de littekens waren meer dan zichtbaar. Gevoelig als ik ben heeft alle ellende van dat betreffende jaar alle geestelijke wonden opgereten en het ging zo mogelijk nog slechter met mij dan eind 2010.

In gevaar ben ik trouwens nooit geweest. Ik was vooral verdrietig. Intens verdrietig. Ik vroeg mij vooral af wat ik eigenlijk voor doel had in dit leven. Ik moet toch ook ergens goed in zijn. Ik kan toch alleen een normaal leven leiden als ik ook iets kan bereiken? De angst overviel mij weer compleet. In paniek heb ik contact opgenomen met mijn psycholoog en die schrok zo dat hij mij meteen doorverwees naar een eerstelijns pycholoog. Waar helaas een flinke wachtlijst was dus ik belandde in de tussentijd bij de praktijktijkondersteuner van de huisartsenpraktijk. Gelukkig bij een nieuwe huisarts en veel betere praktijk. Deze tussentijdse oplossing was precies wat ik nodig had. Het hield mij goed genoeg op de been totdat ik eindelijk terecht kon bij de eerstelijns psycholoog. Dit was een verademing!

Ik leerde mijn man kennen

We waren ondertussen al bij eind 2012 beland en dit was ook precies het moment dat ik mijn man leerde kennen. Of eigenlijk kende ik hem al, van vroeger. Maar ik vond hem eind 2012 terug. We spraken af, kletsten zoveel met elkaar. Het voelde heerlijk. Alsof we elkaar de afgelopen 12 jaar gewoon nog gezien hadden. Het motiveerde mij eens te meer om aan mijzelf te werken en dat kon je aan me merken. Ik bloeide weer op. Vooral dankzij hem maar ook dankzij therapie.

In februari 2013 kregen we een relatie. Hij hield van mij, en ik kon dat nauwelijks geloven. Hoe kun je van zo iemand houden. Wat zag hij in mij. Wat zag hij wel dat ik zelf niet zag? Ik was, in mijn ogen, een hoopje ellende. Maar hij zag heel iets anders. En precies DAT is waar ik zo dankbaar voor ben. Hij heeft zoveel voor mij betekent.

‘I knew he was the one, when he walked into my chaos, said he loved me and never left!’

Volgende week het derde deel van het verhaal van Tanja. Wil je meer van haar lezen kan je op haar eigen site kijken.

leven een #socialefobie. #psychisch #stoornis #eenzaam #liefde

2 reacties

  1. hetgoedezaad op juni 9, 2019 om 4:22 pm

    Bekeken. Heb gezegende Pinksterdagen. Groet Patricia

  2. […] is alweer tijd voor het laatste deel van het verhaal over leven met een sociale fobie van Tanja. Vorige week vertelde ze dat ze aan het werk ging en hier weer mee stopte. Ook heeft ze in die tijd een […]

Laat een reactie achter