Ik heb besloten om een serie blogs te schrijven in de categorie leven met kanker. Ik wil jullie meenemen naar een stukje uit mijn verleden wat gigantisch invloed heeft gehad op de rest van mijn leven. Niet alleen maar negatief, maar het meeste wel. Als je terug hebt gelezen naar deze of deze blog heb je al gelezen dat ik kanker heb gehad en iets over dat nog steeds mijn leven beïnvloed. Ik wil nu iets uitgebreider vertellen over die periode. Daarvoor is het nodig om terug te gaan naar ruim een jaar voordat ik mijn diagnose kreeg, omdat dat er heel erg aan verbonden is. In de eerste blog over leven met kanker ga ik terug naar november 2008 en het daarop volgende jaar.

Telefoon van mijn vader

Het is woensdagmiddag, ergens in november 2008. Ik zit op de bank en de telefoon gaat. Mijn vader, niks bijzonders, hij belt zo vaak. Dit keer heeft hij echter wel echt iets te vertellen.
Toen ik het weekend er voor bij hem was  vertelde hij dat hij pijn had in zijn schouder. Hij kon hem niet goed bewegen en had er flink last van. Na het weekend zou hij naar de huisarts gaan. Daar was hij inmiddels geweest en ook in het ziekenhuis. De pijnlijke schouder was geen spier of pees, maar uitgezaaide longkanker. BAM, die kwam binnen.

Hij gaat ook er aan dood

De kanker was niet alleen uitgezaaid, maar ook ongeneeslijk. Hij zou waarschijnlijk binnen een jaar overlijden. Om zichzelf meer tijd te geven wilde hij wel chemokuren krijgen. Kuren waar voor hij elke keer 3 dagen opgenomen moest worden en hij heel ziek van werd. Ze werkten een tijd, de kanker groeit niet en neemt zelfs wat af. Maar wat was het ongelooflijk zwaar. Ik zag mijn sterke vader steeds meer aftakelen en hij werd zo ziek van de chemokuren.

Afstuderen

Tegelijkertijd was dit voor mij een hele dubbele periode. Ik ben druk aan het afstuderen aan de pabo. Ik loop stage, schrijf een scriptie over rouwverwerking en werk keihard om mijn studie af te ronden. Na jaren gerommel met studies die ik niet afrondde wil ik ontzettend graag dat mijn vader mijn afstuderen mee maakt. Hij heeft zich zo veel zorgen om me gemaakt. Nu wil ik laten zien dat ik het wel kan. Het lukt me en ook net binnen de tijd om de officiële diploma-uitreiking te halen. Het kost hem ontzettend veel en hij blijft niet de hele avond, maar mijn vader ziet hoe ik mijn diploma ontvang. Het is zo fijn om hem erbij te hebben.

Mijn vader wordt steeds zieker

In de zomer wordt mijn steeds zieker en blijken de chemokuren niet voldoende meer te werken. Dan wordt regelmatig bestralen ingezet een experimenteel medicijn. Mijn vader geeft niet op en wil alle behandelingen die er voor handen zijn. Het helpt wel iets, maar volgens mij weinig. Hij ligt steeds vaker op de bank met zijn hondje bij hem. Die was zo onafscheidelijk in die tijd. We praten ontzettend veel met elkaar en ik heb het idee dat dit jaar ziek zijn onze band echt versterkt.

Nieuwe baan

Eind augustus begin ik aan mijn eerste baan als leerkracht. Ik vertel als snel wat er aan de hand is, mijn vader heeft kanker en zal niet lang meer leven. In de maanden die volgen werk ik hard, rij veel op en neer naar Brabant (uur reistijd buiten de spits) om bij hem en zijn vrouw te zijn. Mijn vader wordt steeds zieker en vermoeider.

Ondertussen ben ik ook ontzettend moe en in november ben ik een ruime week ziek. Dan denk ik zo moe van alle spanning en zorgen. Dat later iets anders blijkt kon ik niet weten.

Opgenomen in het ziekenhuis

Op maandag 30 november word ik aan het eind van de ochtend gebeld door de vrouw van mijn vader. Mijn vader is naar het ziekenhuis gebracht en inmiddels buiten kennis. Ik laat alles vallen op mijn werk, haal mijn vriend op en rij naar het ziekenhuis. Daar is het grote wachten begonnen. We waken bij mijn vader. M en ik gaan nog even in de stad spullen kopen om te kunnen overnachten want die waren we in alle hectiek vergeten. Besloten is dat wij samen de eerste nacht in het ziekenhuis zullen blijven. Omdat totaal niet duidelijk is hoe lang dit gaat duren gaan mijn broer en de vrouw van mijn vader wel thuis slapen.

Die nacht waken we om de beurt bij mijn vader, de ander probeert wat te slapen in de kamer die voor ons beschikbaar is. In de vroege ochtend ga ik weer waken. Rond een uur of 6 belt mijn vaders vrouw hoe het gaat. Dan lijkt de situatie nog stabiel. Tegen 7 uur besluit ik terug te bellen, omdat mijn vader ineens hard achteruit gaat en een half uur later maak ik M wakker. Om kwart voor 8 ben ik nog net alleen met mijn vader als hij overlijdt terwijl ik zijn hand vast hou.

Het is dan 1 december 2009. Mijn vader is overleden aan longkanker.

Lees ook het vervolg: Mijn broer

21 reacties

  1. Nicole Orriëns op juni 3, 2017 om 9:08 am

    Jeetje, dat lijkt me een enorme schrik. Dat achter een pijnlijke schouder uitgezaaide longkanker schuil ging. Dat verwacht je toch niet.

    Mooi dat je het zo hebt opgeschreven.

  2. Irina op juni 3, 2017 om 11:51 am

    Jeetje wat een heftig verhaal, maar ik snap wel dat het opschrijven voor jou misschien als een opluchting zal voelen.

  3. MC Kleuver op juni 3, 2017 om 11:52 am

    Eigenlijk ben ik geschrokken door wat je vertelt. Wat heb je dat mooi opgeschreven, echt goed! Ik ben benieuwd naar het volgende deel.

    • Maaike1982 op juni 3, 2017 om 9:53 am

      Dank je wel! Het is ook geen vrolijk verhaal inderdaad.

  4. Manon op juni 3, 2017 om 2:13 pm

    Ik wordt hier heel stil van, wat heftig zeg! Ik vind het wel heel erg mooi hoe je dit zo schrijft. Ik snap wel dat je dat als een opluchting vind, want als het eruit is dan voelt het een stuk beter.

  5. Rosita op juni 3, 2017 om 2:44 pm

    Wat een heftig verhaal. Mooi hoe je je het beschrijft. Erg knap ook, zo persoonlijk. Hopelijk gaat alles nu goed met je.

    • Maaike1982 op juni 3, 2017 om 1:43 pm

      Ja het gaat zeker goed met me!

  6. Nicole op juni 3, 2017 om 3:29 pm

    Poeh, dat komt even binnen. Wat heb je dat mooi beschreven, voor zover je over mooi kunt spreken bij zo’n verhaal. Hoe moeilijk het ook is geweest, lijkt het mij toch ook een fijne gedachte dat je in de laatste momenten zo dicht bij je vader bent geweest.

  7. Claudia Struijck op juni 4, 2017 om 8:44 am

    Ik weet niet wat ik moet zeggen. Die komt wel even binnen bij mij. En op de 1 of andere manier kan ik moeilijk die soort verhalen lezen omdat mijn man ook kanker heeft. Hij had pijn bij het plassen…….en hij was toen 51. Maar heel goed om dit van je af te schrijven. Ik denk dat ik dat ook ooit ga doen. Hoe gaat het nu met je?

    • Maaike1982 op juni 4, 2017 om 8:47 am

      Goed! Ik volgende week verder met mijn verhaal!

    • Maaike1982 op juni 4, 2017 om 8:48 am

      Oh en veel sterkte met je man! Hoe gaat het met hem nu?

  8. Bianca op juni 4, 2017 om 6:09 pm

    Heftig om te lezen (en natuurlijk om mee te maken), wel mooi geschreven ! x

  9. Fleur op juni 6, 2017 om 9:09 am

    Heftig en mooi geschreven verhaal. Ik kan mij voorstellen hoe moeilijk het is om hem zo ziekte zien, maar fijn dat jullie er voor hem waren tot aan het einde

  10. Merel op juni 10, 2017 om 6:58 am

    Jeetje meis, wat heftig! Lijkt me (hoe dubbel het ook is) wel fijn dat hij zolang gestreden heeft, zich zolang mogelijk liet behandelen en je diploma uitreiking kon zien, maar tegelijkertijd zo moeilijk natuurlijk om afscheid te nemen. Liefs

    • Maaike1982 op juni 10, 2017 om 7:00 am

      Dank je wel! Dat jaar was heel zwaar maar ik goed zo, juist omdat we samen dingen konden afsluiten.

  11. […] aan het woord te laten over leven met een ziekte. Zoals jullie misschien weten heb ik zelf kanker gehad en daar heb ik ook nog steeds regelmatig last van, Niet zozeer van de kanker zelf, ik ben al […]

  12. Tbt: Mijn broer | Maaike schrijft op op maart 23, 2019 om 3:31 pm

    […] week had mijn broer de blog over het jaar dat mijn vader ziek was gelezen en via whatsapp gereageerde hij er op. Hij merkte ook op dat over hem schrijven ook wel […]

  13. […] altijd voorzichtig met vertellen over anderen.Vorige week had mijn broer de blog over het jaar dat mijn vader ziek was gelezen en via whatsapp gereageerde hij er op. Hij merkte ook op dat over hem schrijven ook wel […]

  14. Hoe vieren wij vaderdag? | Maaike schrijft op op juni 10, 2019 om 7:29 am

    […] Ik vind het niet nodig om opa te bellen of op bezoek te gaan. Ik heb er ook weinig emotie bij dat mijn vader niet meer leeft rond vaderdag. Dat vierden we al jaren niet meer, eigenlijk sinds we van de […]

  15. […] ben ik genezen, maar ik heb met mijn vader en broer natuurlijk ook de andere kant gezien. Mijn broer heeft zelf een stamceltransplantatie […]

  16. Podcast: Hoe werd ik chronisch ziek? - Moe-dig! op oktober 19, 2020 om 2:16 pm

    […] vond het ongelooflijk moeilijk dit hele verhaal op te schrijven, ook al staan er wel delen online in oude blogs. Ontzettend fijn, maar het was niet hele hele verhaal. Daarnaast is een deel van mijn […]

Laat een reactie achter