Soms herken je je, ondanks gelukkig hele grote verschillen heel erg veel in een boek. Dat had ik afgelopen week toen ik de boeken papa’s bloed en mama’s moed van Dennis en Anke Verweijen las. Wat ik in de verhalen herken kom ik zo op terug. Eerst zal ik iets over de boeken die ik vorige week ontdekte vertellen.

Papa’s bloed

Papa’s bloed is het verhaal van Dennis Verweijen die op jonge leeftijd leukemie krijgt. Hij kent zijn vriendin Anke dan net en hun leven gaat in een sneltreinvaart. Ze besluiten heel erg snel te trouwen, zo zeker zijn ze van hun liefde. Maar ook besluiten ze, ondanks dat Dennis dood zal gaan aan kanker, dat ze een kind willen. Nog geen jaar na hun eerste ontmoeting is Anke zwanger en Dennis ongeneeslijk ziek. Het blijft spannend of Dennis de geboorte van hun dochter gaat halen, maar dit lukt absoluut. Ondertussen lees je in het boek over chemo kuren, stamceltransplantie en hoe je leven beheerst wordt door het ziekenhuis als je kanker hebt. Maar je leest vooral veel liefde in het boek. Liefde voor elkaar, hun dochter en voor familie en vrienden. En daar wordt ineens van genoten.

Mama’s moed

Het boek wat volgt op papa’s bloed is mama’s moed. Dit vertelt verder waar het verhaal van Dennis stopte na geboorte van hun dochter. Het vertelt over het niet meer beter kunnen worden en genieten van het leven dat er wel nog is. Ook vertelt Anke over de wens voor een tweede kind en haar tweede zwangerschap. Dennis houdt het ongelooflijk goed vol, maar of hij die bevalling haalt blogt spannend. Dat lukt niet, een maand voor de geboorte overlijdt hij. Anke schrijft in mama’s moed over hoe het kort na zijn dood gaat en de geboorte van hun tweede kind. Daar eindigt dit verhaal nu.

Stamceldonoren

Anke en Dennis Verweijen geven eerder met een brief en ook met deze boeken aandacht gevraagd voor het tekort aan stamceldonoren. Eerst met een brief van Dennis die ik ooit las. Toen heb ik ook gekeken of ik donor mocht worden ik kom niet in aanmerking, maar deze boeken laten zien hoe groot het belang is van zo veel mogelijk stamceldonoren. Stichting Matchis verzamelt deze. Omdat dit geld kost gaat de opbrengst van deze boeken ook naar de stichting. Dit naast alle andere acties die door onder andere Dennis en Anke georganiseerd zijn.

Herkenning in het leven als kankerpatiënt

Ik ben onder de indruk van deze boeken. Het verhaal komt op een bepaalde manier heel dichtbij, ondanks de andere vorm van kanker en gelukkig het feit dat ik genezen ben. Wat ik absoluut herken is hoe onvoorspelbaar het leven met kanker is. Ineens ziekenhuisopnames, afwachten of je bloed goed genoeg is en spanning voor de uitslagen.

Zelf ben ik genezen, maar ik heb met mijn vader en broer natuurlijk ook de andere kant gezien. Mijn broer heeft zelf een stamceltransplantatie gehad zelfs, overigens van eigen cellen, maar het proces is bekend. Alleen zonder de spanning of er wel een donor is. Wat ik herken is het genieten van het leven wat er desondanks was en is zelf en met mijn familie. Mijn broertje zei altijd dat je van elke dag die je hebt de mooiste dag van je leven moet maken.

Overtuigd van de liefde

Mijn man en ik besloten ooit te trouwen toen ik kanker kreeg. We wilden just toen echt voor elkaar en onze liefde kiezen. Ruim 2 maanden na mijn laatste chemokuur trouwden we. Als ik dat link aan papa’s bloed en mama’s moed herken ik de liefde voor elkaar en juist in zo’n tijd overtuigd kiezen voor elkaar. De overtuiging dat Anke en Dennis bij elkaar horen. Dat voelden en voelen wij ook en dat wilden we met ons huwelijk bevestigen. M en ik zijn nog steeds heel gelukkig samen. Hij is de liefde van mijn leven en volgens mij kan niets ons kapot krijgen. We hebben samen al zo veel overleefd.

Kanker kent geen winnaars of verliezers

Voor mij zat de herkenning in deze boeken ook in iets anders. Iets wat voor mij persoonlijk heel belangrijk is. Je wint of verliest niet van kanker. Je hebt geluk of je hebt pech dat je behandeling aanslaat, je de goede donor hebt of juist niet. Dat kan leven of dood betekenen. Ik schreef een tijdje geleden al er over dat ik vind dat we moeten stoppen met kanker een strijd te noemen. Je strijdt niet tegen je ziekte, je ondergaat de behandelingen en hoopt dat ze werken. In dit boek zie je dat ook. De overtuiging dat beter worden niks met winnen of verliezen te maken heeft. Je hebt geen invloed op dat proces en dus is het geen wedstrijd. Maarten van der Weijden wordt in dit boek ook een aantal keer genoemd had geluk met dezelfde vorm van leukemie had Dennis pech. Ik vond het eigenlijk heel fijn om dit eens te lezen van andere kankerpatiënten. Juist omdat het ergens pijn doet dat mijn vader en broer verliezers zouden zijn. Dat zijn ze niet! Ze hadden de pech dat ze niet konden genezen. Ik had geluk en genas.

Op bol.com vind je papa’s bloed en mama’s moed natuurlijk ook. Ook kan je meer informatie vinden, ook actuele informatie over acties op de website papa’s bloed. Zoals gezegd, koop deze boeken alleen al, omdat de opbrengst naar stichting Matchis gaat! Daarmee kunnen meer mensen een stamceltransplantatie ondergaan en de donorbank uitgebreid worden!

2 reacties

  1. Inge op juli 2, 2019 om 7:49 pm

    Wat heb je dat weer mooi op het digitale papier gezet! Door jouw eerdere blog ben ik ook anders aan gaan kijken naar en anders gaan spreken over de ‘strijd’. Me zo veel bewuster geworden van wat ik zeg. Ik heb het in ieder geval niet meer over de strijd gewonnen of verloren.

    • Maaike op juli 2, 2019 om 7:50 pm

      Fijn! Het geeft mij echt een beter gevoel dat het geen strijd genoemd wordt. En dank je voor het compliment!

Laat een reactie achter