Na de inleiding over mijn vader en mijn broer vertelde ik vorige week over het ontdekken van een knobbel in mijn hals. De huisarts had wat onderzoek gedaan, vermoedde toen al kanker en toen dat geen duidelijkheid gaf werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. Over hoe de diagnose kanker gesteld werd bij mij lees je in deze serie van turn back time.

Eerste bezoek

Op maandag 11 januari 2010 word ik in het ziekenhuis verwacht bij een hematoloog, een arts gespecialiseerd in bloedziekten.
Die dag werd er meteen een punctie met een naald genomen uit, inmiddels, een van de knobbels. Hiermee konden ze zien of de cellen uit de lymfeklier kwamen of bijvoorbeeld uit mijn borst of lever. Verder werd de rest van de week gepland.
Dinsdag meteen ct-scan en uitslag punctie, woensdag gesprek met oncologisch chirurg en dan donderdag de operatie om een biopt te nemen voor verder onderzoek.
Heel veel ineens tegelijk en met hoge snelheid. Dan ga je je toch wel echt zorgen maken als er zo veel haast is. Gelukkig bleek uit de punctie dat de cellen uit de lymfeklieren kwamen en was dit geen uitgezaaide borstkanker.

Verjaardag

Op donderdag volgde de meest bizarre verjaardag ooit. Ik had een dagopname in het ziekenhuis en werd geopereerd. Er werd uit een van de knobbels een stuk weefsel gehaald om daarmee vast te stellen wat er aan de hand was.

Zo bizar, op zo’n dag moet je je geboortedatum heel wat keren zeggen en wordt je elke keer gefeliciteerd. Ik was echter totaal niet met mijn verjaardag bezig.

Afgezien van lang wachten op een kamer met dames met knie- of heupproblemen verloopt de dag voorspoedig en gaat de operatie prima.

Lang wachten voor mijn gevoel

Dan is het wachten. Ik heb 2 weken later een afspraak gekregen, want veel doen moeten op kweek en dat kost nou eenmaal tijd. Mocht er eerder een diagnose zijn zou mijn arts bellen.

Een rare week volgt. Mijn vriend en ik merken steeds meer dat we echt de rest van ons leven willen delen en besluiten op een ochtend in bed dat we willen gaan trouwen dit jaar. Dubbel, zo blij vanwege dit besluit en zo bang voor wat gaat komen en of we daar wel van kunnen genieten.

Diagnose kanker

Op donderdag 21 januari heb ik met een vriendin afgesproken. Even afleiding en met iets anders als wachten bezig zijn. Dat werkt inderdaad prima.

Tot vlak voor het eten mijn telefoon gaat met een onbekend nummer. Ik neem op en het blijkt mijn arts te zijn. Ondanks dat het nog maar een week geleden is dat het biopt is afgenomen heeft hij al een diagnose. Ik heb Hodgkin lymfoom, stadium, dus hoe ver de ziekte gevorderd is moet nog bepaald worden.

Ik krijg een pet-scan om het stadium te bepalen en aan de hand hiervan ook de behandeling. Dit gebeurd in de week erna. Een pet-scan moet je een infuus waar een bepaalde stof wordt ingespoten en dan een uur stil liggen. Op de scan worden de kankercellen dan zichtbaar. Hiermee weten ze heel precies waar het zit en aan de hand daarvan kan het stadium bepaald worden.

Ik heb de diagnose kanker. Ik heb Hodgkin lymfoom 2a.

22 reacties

  1. Kreanimo op juli 2, 2017 om 6:19 am

    Oh… ik zit hier met kriebels!
    Al weet ik uit je inleiding dat je ‘genezen’ bent.
    Niet makkelijk om dit allemaal terug op te schrijven, denk ik!

    Je herleeft het zo een beetje hè.

    • Maaike op juli 2, 2017 om 6:21 am

      Ja een beetje wel. En inderdaad het gaat goed met me en ik ben al jaren schoon. Maar ik kan me voorstellen dat dit dan toch indruk maakt.

  2. JUDITH op juli 2, 2017 om 7:32 am

    Wat een stress ik vergeet de diagnose bij mijn moeder ook nooit meer. Schoon of niet is toch een hartverzakking momentje

    • Maaike op juli 2, 2017 om 7:32 am

      Ja het is ook gewoon heel heftig.

  3. Amanda op juli 2, 2017 om 9:34 am

    Jeetje wat een verhaal, wat dapper dat je dit wilt en kunt delen!

  4. Priscilla op juli 2, 2017 om 11:53 am

    Jeetje, wat een heftige periode moet je achter de rug hebben. Dapper van je dat je deze herinneringen en spinsels over je ziekte met ons wil delen.

  5. esther perfors op juli 2, 2017 om 10:07 am

    Bij het woord kanker valt er altijd een grote plens van verdrietige gevoelens over mij heen. Alleen bij het woord al. Zoveel lading heeft het! Wat krachtig dat je er over schrijft en hoe fijn dat je nu schoon bent en dat al geruime tijd. Kanker is een ziekte waar we op den duur allemaal mee zullen moeten leven, een ziekte die net als vele anderen chronisch zal worden…

  6. Sandra op juli 2, 2017 om 10:49 am

    Jeetje wat heftig. Het is een van die dingen waar ik zo bang voor ben… 🙁

  7. Ellen op juli 2, 2017 om 2:21 pm

    Zo, wat heftig om te lezen zeg! Heel dapper dat je dit op je blog met ons wilt delen! Gelukkig ben je weer helemaal schoon. x

  8. Maryke op juli 2, 2017 om 6:30 pm

    Heel heftig!!! Mooi dat je dit kunt en wilt delen…

  9. Lisette op juli 3, 2017 om 8:00 am

    Wat een heftig verhaal! Wat stoer dat je het nu kan delen. Dat zal niet mee vallen en je hebt heel wat achter de rug…

  10. Fleur op juli 3, 2017 om 10:40 am

    Heftig hoor! Zeker als dit ook allemaal rond je verjaardag speelt, erg dubbel

  11. Marguerita op juli 3, 2017 om 10:48 am

    Wat heftig…. en op je verjaardag onder het mes ook nog eens, nee daar was je natuurlijk totaal niet mee bezig… pfff

  12. Mariska van Heel op juli 3, 2017 om 2:46 pm

    Allereerst super fijn dat je nu schoon bent en kunt genieten van je gezin. Ik kan me er alles en ook eigenlijk niets bij voorstellen. De ziekenhuis bezoeken, de onzekerheid heb ik ook allemaal meegemaakt. De uitslag kanker daar kan ik me niets bij voorstellen. Fijn dat je die momenten met ons wilt delen, dank je wel.

  13. Jess op juli 7, 2017 om 10:23 am

    Ik heb er geen ervaring mee, maar wat moet dit verschrikkelijk zijn. Moedig om je verhaal te delen met ons

  14. […] Toch maar naar de huisarts, die dacht aan een burn-out. En daar zat ik dan. Thuis met een burn-out, terwijl elke vezel in mijn lichaam zei maar dit is geen burn-out. Vanaf de eerste tekenen heb ik het gevoel gehad dat ik kanker had. Iets zei mij dat deze diagnose niet klopte. Drie maanden lang ben ik van huisarts naar huisarts gegaan, van de tandarts tot de psycholoog tot ik op een maandag in mei bezweet bij de huisarts kwam, huilend, benauwd, amper mijn ene voet voor de andere kunnen zetten. Compleet aan het eind van mijn latijn. Verdenking longembolie. Bloedprikken en naar een half uur werd ik gebeld met de mededeling dat ik direct door moest naar de spoedeisende hulp. Ik kwam binnen en werd meteen geholpen. Ik vertelde nog tegen die arts dat ik dacht dat ik kanker had, maar hij wilde er niet aan. De zin je bent te jong voor kanker, ik kan hem niet meer horen. Aan het eind van de dag na alle onderzoeken moest hij zijn mening herzien, ik zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.lees ook: diagnose kanker stellen […]

  15. […] een medisch probleem hebben hoe ze hiermee om gaan. Dit naar aanleiding van mijn eigen verhaal over kanker.  Ik vind het zelf erg interessant om te lezen en ik denk dat dit iets toevoegt aan Maaike schrijft […]

  16. […] het sprak me wel aan. Waarschijnlijk door mijn eigen verleden, het rouwproces over mijn broer en kanker. Foekje is namelijk vorig jaar haar zoon verloren toen hij 10 maanden en 10 dagen oud was. Het […]

  17. […] jullie misschien wel weten heb ik kanker gehad. Ik ben genezen na een behandeling met chemokuren en bestraling. Daarna heb ik allerlei […]

  18. […] wachten tot de verzekeraar gaat uitkeren. Voor mij dus iets om zeker rekening mee te houden als ex-kankerpatient met diabetes. Toch lijkt me het wel fijn om dit zo te regelen. Het grote voordeel is dat je geen […]

  19. Waarom nee zeggen soms een goed idee is | Moe-dig! op september 17, 2019 om 6:01 am

    […] de afgelopen 10 jaar rust en regelmaat voorop om mijn leven op een fijne manier te leiden. Nadat ik kanker kreeg, chemokuren en bestraling nodig had is mijn energie nooit meer geweest wat hij er voor was. […]

Laat een reactie achter